Er komt sleet op Ryanair-CEO Michael O’Leary

De staking bij Ryanair is niet meer te vermijden. De werknemers zijn niet van plan om Michael O’Leary (ondertussen 57) nog cadeaus te geven. Na ruim twee decennia groei zet een stakingsgolf het zakenmodel voor zijn grootste uitdaging.

Trends van woensdag 8 augustus 2018: “Wat Ryanair kapot zou krijgen? Een atoomoorlog in Europa. Een zware vliegtuigcrash. Of het feit dat reizigers de onzin die hij uitkraamt serieus zouden nemen.

Dat vertelde Michael O’Leary aan Siobhán Creaton. De Ierse journaliste schreef in 2004 een boek over de CEO van Ryanair. Maar O’Leary vergat blijkbaar een belangrijke factor: de vakbonden. In 1998 was het al tot een stevige clash gekomen in Ierland. In de zomer van 2017 was het opnieuw prijs. En op vrijdag 10 augustus staakt het Ryanair-personeel in diverse landen in Europa, waaronder België. Alle verzoeningspogingen waren bij het afsluiten van dit nummer mislukt. Liever zou O’Leary beide armen laten afhakken, dan dat hij aan tafel zou gaan met de vakbonden. De hel zou eerst moeten bevriezen.

Dat gebeurde niet. Ryanair heeft vorig najaar vakbonden erkend in Duitsland, Italië en het Verenigd Koninkrijk. Die toegevingen brengen het zakenmodel van bikkelharde lage kosten in het gedrang.” (…)

Elke maand weg
De luchtvaartmaatschappij roept gemengde gevoelens op. Michael O’Leary bracht een revolutie teweeg in de Europese luchtvaart. Het aantal reizigers katapulteerde van 24 miljoen in 2004 naar 130 miljoen vorig jaar. Passagiers die voordien een keer per jaar hun familie bezochten of met vakantie gingen, konden met de spotgoedkope vliegtickets van Ryanair plots elke maand weg. (…)

Het Belang van Limburg van donderdag 9 augustus 2018 laat ons nog een andere kant zien van de CEO van Ryanair: “Angst.” Eén woord had de CEO van Ryanair als antwoord op de vraag hoe hij zijn personeel gemotiveerd hield. Michael O’Leary is dan ook niet vies van represailles. Stakende piloten beschouwt hij als onwettig afwezig. Na een staking in Ierland dreigde hij ermee vliegtuigen en personeel te verschepen naar Ryanair Sun, in Polen. Erop gokken dat hij zijn dreigement niet zou durven uit te voeren, is onvoorzichtig. Na een staking in 2015 verhuisde de luchtvaartmaatschappij al twee bedrijfszetels van Denemarken naar Litouwen. Ryanair bleef op Denemarken vliegen, maar met Brits en Iers personeel.

O’Leary durft alles: honderden vluchten schrappen, geen compensaties betalen, aangekondigde stakingen “overmacht” noemen. Hij schrikt er zelfs niet voor terug om hele lijnen op te doeken als luchthavens nog maar overwegen de taksen te verhogen.

Wie piloot wil worden, betaalt zelf zijn opleiding, net als het cabinepersoneel. Het uniform komt uit eigen zak, eten ook. Niet gehaalde streefcijfers – bijvoorbeeld van verkoop aan boord – betekenen een reprimande.

De verloning wordt aangevuld met bonussen, die bijvoorbeeld ingetrokken kunnen worden bij sociale onrust. Daar staat een hoge werkdruk tegenover. Cruciaal in het succesverhaal is immers de roulatie op een luchthaven. Ryanair is kampioen in het inperken van het “tijdverlies” – 25 minuten als streefdoel – tussen landen en opnieuw opstijgen. Daar zijn de vliegtuigen ook op voorzien. De reddingsvesten zitten niet onder de stoel en een opbergvak aan de zetel is er niet. Dat bespaart op poetstijd. (…)

Inkomsten

Twintig procent van de inkomsten haalt Ryanair uit andere bronnen dan de verkoop van tickets. Reclame op de bagagelockers, verkoop aan boord, maar ook deals met gokkantoren, autoverhuurbedrijven, hotels. Voor service moet worden betaald. Rolstoelen inchecken? Bijbetalen. Een plaats kiezen? Dokken. Boardingpas niet afgedrukt? Boete.

O’Leary is altijd op zoek naar inkomsten en besparingen, zelfs in de vorm van een vettaks voor passagiers met overgewicht, of betalend toiletbezoek. Niets is te gek. “Ik zou de laatste tien rijen stoelen weghalen. Staan kost dan maar 5 euro. Mensen zeggen dat zij die rechtstaan gedood zouden kunnen worden bij een crash. Met respect, maar de mensen die zitten, zouden dan ook wel eens dood kunnen gaan.”

Brutaliteit

De brutaliteit van O’Leary is deel van het circus. Niet alles wat hij vertelt, is waar. Zo laat hij uitschijnen af te stammen van een boerenfamilie die het niet breed had. Toch studeerde hij aan een dure eliteschool.

Als het echt begint te nijpen, dan verandert zelfs koppigaard O’Leary van koers. “Een vliegtuig is een bus met vleugels. Proberen we de perceptie op te blazen dat vliegen eerder een orgastische gewaarwording is dan een veredelde busrit? Heel zeker.” Dat was jaren zijn visie. Maar in 2013 kwam hij daarvan terug, omdat de perceptie over Ryanair barslecht was. Plots mocht handbagage en moest er niet meer half gevochten worden om een zitje te vinden. Officieel omdat Ryanair meer families wilde lokken. In werkelijkheid omdat concurrenten als Easyjet klanten weglokten. Ook zij boden lage prijzen, maar met een minimum aan comfort. Dus moest O’Leary iets doen wat hij haat: bijsturen en volgen.

Mogelijk krijgen de stakingen hem ook zo ver om zijn befaamde uitspraak “de hel zal eerder dichtvriezen dan dat ik vakbonden erken” in te slikken. De eerste voorzichtige tekenen zijn er.”

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.